Menachem Mendel

Menachem Mendel z Rymanowa był rabinem, pisarzem i cadykiem chasydzkim. Urodził się w 1745 roku w Przytyku, a zmarł 29 maja 1815 roku w Rymanowie. Był synem Józefa. Jeszcze jako młody człowiek spotkał Dow-Bera z Międzyrzeca. Uczył się u Elimelecha z Leżajska oraz Samuela Szmelke z Mikulova. Pełnił funkcję rabina we Frysztaku, Rymanowie i Przeworsku.

Był jednym z przywódców ruchu chasydzkiego w Polsce. Wśród jego uczniów byli Naftali z Ropczyc i Cwi Elimelech z Dynowa. W Rymanowie prowadził sąd rabinacki, a jego wykłady i kazania przyciągały uczniów. Popierał Napoleona, którego walkę utożsamiał ze starciem mistycznych sił Goga i Magoga. Przypisywano mu jasnowidzenie i zdolność leczenia chorób; był także autorytetem dla ludności nieżydowskiej. Do jego utworów należą „Diwrat Menachem”, „Torat Menachem”, „Ilona de Hayyei” i „Ateret Menachem”. Jego grób znajduje się w Rymanowie, dokąd co roku pielgrzymują chasydzi.

Na podstawie artykułu „Menachem Mendel” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.