Antoni Lubomirski

Antoni Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (1718-1782) był księciem Świętego Cesarstwa Rzymskiego, politykiem i wojskowym. Pełnił urzędy strażnika wielkiego koronnego, wojewody lubelskiego i krakowskiego, a w latach 1779-1782 był kasztelanem krakowskim. W 1752 roku uzyskał stopień generała-lejtnanta wojsk koronnych i został marszałkiem dworu królewicza Karola. Był także starostą jasielskim, opatowskim i medyckim. W 1750 roku otrzymał Order Orła Białego. Zmarł 8 marca 1782 roku w Warszawie.

Był synem Józefa Lubomirskiego i Teresy Mniszchówny oraz bratem Stanisława Lubomirskiego, marszałka wielkiego koronnego. Poślubił Apolonię Ustrzycką, a po rozwodzie Zofię z Krasińskich. Za panowania Augusta III należał do frakcji dworskiej stronnictwa starorepublikańskiego i wspierał Wettynów. Podczas ostatniego bezkrólewia sprzeciwiał się Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu, a później pozostawał w styczności z konfederacją barską. Przedstawiał projekty reform gospodarczych i bronił interesów księcia Karola Krystiana. Był właścicielem Przeworska i był związany z tym miastem. W 1768 roku wraz z żoną ufundował tam kościół Matki Bożej Śnieżnej oraz klasztor sióstr szarytek.

Na podstawie artykułu „Antoni Lubomirski (1718–1782)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.